Home / INTERIOR / El interior de la Sagrada

El interior de la Sagrada

Een grote stad maakt hebberig. Ik wil veel ontdekken, zien en meemaken. Ondanks de hitte die dit keer een bezoek aan Barcelona bijna onmogelijk maakt, staat de Basílica i Temple Expiatori de la Sagrada Família van Antonio Gaudí op het programma. Niet de buitenkant; die kennen we zo langzamerhand wel van alle souvenirs en time lapse filmpje maar el interior. Op aanraden van mijn Spaanse nichtje heb ik online een kaartje gekocht. Dat scheelt een helse wachtrij. Om 17.15 uur ben ik aan de beurt en de uren hieraan voorafgaand bekijk ik BCN WEL vanaf verschillende terrasjes met een goed glas wijn .

Ik meld me op het afgesproken tijdstip aan de noordoostzijde. De toegangsdeur, die mij meer doet denken aan de ingang van Droomvlucht in de Efteling dan het portaal van de Liefdadigheid, is bekleed met bronzen klimop vol lieveheersbeestjes, vlinders en andere insecten. Veel ruimte om uitgebreid op onderzoek te gaan is er niet. In een sliert van klep-dragende Aziaten en gevaarlijk rondzwaaiende selfie sticks begeef ik me naar binnen. Hoewel de bezoekers volgens een strak tijdschema worden toegelaten, is het druk en in alle opzichten veel. Het snerpende geluid van de slijptollen overstemt de religieuze achtergrondmuziek die de devote toon moet zetten. Dagelijks doen zo’n 100 arbeiders verwoede pogingen om de kerk op tijd af te krijgen. En laat dat volgens de planning nou precies 100 jaar na de dood van Gaudí te zijn. 144 jaar is er dan aan deze basiliek gebouwd en daarmee is dit het langstdurende maar vooral ook het langst gecultiveerde bouwproject ter wereld. Aanvankelijk alleen door giften gefinancierd maar dat vooral de laatste jaren betaald wordt door de grote drommen toeristen die fors entreegeld betalen voor Barcelona’s grootste attractie. En ik ga er maar even vanuit dat Gaudí, die in het crypt begraven ligt, zich niet in zijn graf omdraait over alles wat men aan zijn gebouw verzint en waar nu zelfs piepschuim wordt gebruikt voor het mozaïek omdat het licht is en zo lekker lang meegaat.

Maar genoeg kwaadsprekerij; het is veel te warm en bovendien bevind ik mij in het huis van God. En wat voor een huis! Een mening vormen kan ik haast niet, maar het komt in de buurt van VET. Het zonlicht wordt door het glas gefilterd en kleurt de ruimte magisch, alsof de eerste de beste LE- freak hier flink heeft huisgehouden. De ruimte is groot maar het interieur heeft de intimiteit en diepte van een bos. Waar de bomen organische pilaren zijn, recht, schuin, afgerond of afgevlakt, die zich vertakken en een dak dragen als ware het van palmbladeren. Deze eclectische tempel overschrijdt iedere stijl, tart alle wetten en is wars van symmetrie.

Met een kerk identificeer ik de ruimte niet. In mijn beleving is het meer iets van een andere heilige familie, noem het Steiner meets Boeddha. Ik mis de meeslepende, bijna angst inboezemende en occulte sfeer van een katholieke kerk. Is er hier dan niets dat mijn hang naar een TL-verlichte madonna die tranen van bloed plengt, bevredigt? Geen martelaar die mij met zijn met pijlen doorboorde lichaam ontroert? Si, si, sigñor want boven het hoofdaltaar hangt onder een baldakijn met een aureool van kitscherige lampenkapjes een indrukwekkende crucifix met opgetrokken benen. Mijn pelgrimstocht door een kokend BCN is niet voor niets geweest.

interior-sagrada-1

interior-sagrada-2

interior-sagrada-3

interior-sagrada-4

interior-sagrada-5

interior-sagrada-6

interior-sagrada-7

interior-sagrada-8

interior-sagrada-9

interior-sagrada-10

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Scroll To Top